بسم الله الرحمن الرحیم

در دیوانگی یا در خلسه عجیبی گیر افتاده ام....گاهی به هرآنچه اطرافم هست

حتی خودم آری حتی به بودن خودم هم شک می کنم.....اینبار درون قلبم را که

تصور می کنم دیگر به عمق آن دره عمیق و سیاه خیره نیستم تنها به به آن نوری که

گاه گاه از میان ابر های سیاه آسمان دلم خود نمایی می کند خیره هستم چشم به

را آن معجزه ای که مرگ می خوانمش تا بیاید مرا ببرد به ابد به ابدی به رنگ عدم.......

شاید در بالای بلند ترین قله قلبم بروم آنجا که آن دره سیاه عمیق تر به نظر می رسد

و آسمان سیاه قلبم نزدیکتر.....می خواهم آنجا که می روم دست هایم را بگشایم

تا جایی که می شود آغوشم را به روی هوای مسموم آنجا بگشایم سرم را بالا بیاورم

خیره به ابرهای سیاه خیره به آن نور در آن لحظه از عمق وجودم فریاد بزنم:

خدایا دیگه وقتشه بیا روحم رو از اینجا ببر پستی اینجا منو بدجوری عذاب می ده

خدایا صدامو می شنوی  تنهایی داره می کشه منو...قسمت می دم به تمام اون

 لحظه هایی که زیر بارون می رفتم به یاد تو  و همین قلب سیاه بی تابت می شد

دیگه وقتشه بیا منو از اینجا ببر....

نمی دانم شاید هنوز این کلام به پایان نرسیده ابرهای آسمان سیاه قلبم

  به خود بپیچند و شروع به غرش کنند و درست در لحظه ای که

 اولین قطرات باران واشک من صورتم را لمس می کنند تو بیایی و مرا با خود

ببری از این مرداب  جانفرسا و در آن لحظه بدرود من با قلبم زمزمه می کنم:

خدای من انیس روزهای سخت شه نشین شهر تنهایی های نابم می دانستم

تو دروغ نیستی معجره ات دوروغ نیست مهربانیت دوروغ نیست می دانستم

پایم می مانی دوستت دارم....................................

خدای....من ....بی او.......معجزه کن تو را قسم به پاکی باران!

!!!!